Eksterminacja w innych krajach

Wyspy Normandzkie

Wyspy Normandzkie były jedyną częścią Wielkiej Brytanii, zajętą przez Niemców w czerwcu i lipcu 1940. Chociaż mieszkało tam tylko 12 Żydów, to Niemcy wymogli na miejscowej administracji ich deportację do Francji; następnie wywieziono ich do obozów w Theresienstadt i Auschwitz.

Bułgaria

Pod naciskiem III Rzeszy rząd Bułgarii wysłał do obozu zagłady w Treblince 11.000 Żydów (zginęli tam wszyscy) z okupowanej przez Bułgarię Tracji i Macedonii, odmówił jednak wydania obywateli bułgarskich pochodzenia żydowskiego.

Rumunia

Przywódca Rumunii Ion Antonescu współpracował z Niemcami w akcji wymordowania Żydów z Besarabii, Naddniestrza i Bukowiny, odmówił jednak w 1943 wysłania pozostałych rumuńskich Żydów do komór gazowych obozu w Bełżcu.

Węgry

Węgry prowadziły wobec III Rzeszy politykę ostrożnych ustępstw, a od 1941 zaczęły wycofywać się ze współpracy. Represje wobec 760.000 węgierskich Żydów polegały na wysłaniu poborowych do brygad roboczych na front wschodni, gdzie większość z nich zginęła. Wiosną 1944 Niemcy zajęły Węgry i rozpoczęły najbardziej masową akcję deportacji Żydów w historii Holocaustu: od 15 maja do 9 lipca 1944 r. 434.000 wywieziono do Auschwitz, gdzie zabijano ich w komorach gazowych na niespotykaną dotąd skalę, 320.000 ludzi zabito w ciągu 8 tygodni, zwłoki zakopywano w rowach, skąd stopniowo były wydobywane i spalane w krematoriach lub na stosach. 9 lipca 1944 admirał Miklós Horthy zabronił kolejnych deportacji.

Włochy i Dania

Te kraje, mimo aktywnej współpracy z III Rzeszą lub niemieckiej okupacji (Dania), stanowczo odmawiały pomocy w planie wymordowania Żydów. Benito Mussolini wprowadził urzędową dyskryminację obywateli włoskich pochodzenia żydowskiego, jednak odmówił ich deportacji i innych represji (deportacje Żydów zaczęły się dopiero od wkroczenia wojsk niemieckich do Włoch we wrześniu 1943; Niemcy zamordowali około 20% włoskich Żydów).

Dania, mimo niemieckiej okupacji, wyróżniła się aktywnym chronieniem 8.000 swoich żydowskich obywateli (co umożliwiła jej szeroka autonomia własnej administracji). Kiedy w październiku 1943 Niemcy rozpoczęli przygotowania do deportacji Żydów, 95% z nich ukryto lub wywieziono do Szwecji, często przy pomocy duńskiej policji.